Και ξαφνικά χθες ξεχάσαμε όλα όσα "μας ταλαιπωρούν" τους τελευταίους μήνες... Πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε λογική, "στερέψαμε" μέσα σ' πρωινό την πλειοψηφία των πρατηρίων του Νομού. Όλοι εμείς που μέχρι το βράδυ της Κυριακής ήμασταν χτυπημένοι από την οικονομική κρίση. Από τη στιγμή που ο τρικαλινός πληροφορήθηκε ότι ενδεχομένως θα υπάρξει τις επόμενες ημέρες πρόβλημα διαθεσιμότητας στη βενζίνη από την απεργία των βυτιοφόρων, και μέσα σε ελάχιστα λεπτά σχηματίστηκαν παντού τεράστιες ουρές από Έλληνες που έσπευσαν να φουλάρουν. Προσοχή: όχι να βάλουν 20, 30 ευρώ ο καθένας (όπως πιθανότατα κάνουν κανονικά). Να φουλάρουν. Όσοι βενζινάδες πρότειναν να βάζουν μέχρι 20 ευρώ στον καθένα ώστε να έχει για όλους αντιμετωπίστηκαν με εχθρότητα ακούγοντας και ουκ ολίγα από τους συντοπίτες οδηγούς... Το αποτέλεσμα ήταν να στερέψουν οι δεξαμενές και ο Νομός Τρικάλων να ξεμείνει σχεδόν ολοκληρωτικά από βενζίνη μέσα σε λίγες ώρες.

Μια πιο επιστημονική προσέγγιση που άκουσα ήταν από έναν που ισχυρίστηκε ότι η πανικόβλητη αντίδραση των συμπολιτών μας να γεμίσουν με βενζίνη τα αυτοκίνητά τους like there’s no tomorrow είναι αποτέλεσμα του πρόσφατου ατομικισμού που βιώνουμε ως κοινωνία, μιας κατάστασης «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Συμφωνώ με τον ατομικισμό, αλλά δεν είναι πρόσφατος. Πάντα είχαμε μια ροπή προς συμπεριφορά drama queen.

Το κατοχικό σύνδρομο είναι απλά μια δικαιολογία. Στην πραγματικότητα ζούμε σε μια πολύ πρωτόγονη κοινωνία που δεν μπορεί να κατανοήσει ότι το κοινό καλό είναι και προσωπικό καλό. Θέλει μερικούς αιώνες ακόμη για να το μάθουμε αυτό. Τα ζώα, ακόμη και οι αμοιβάδες, το εφαρμόζουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Όμως ο Έλληνας δεν είναι αμοιβάδα. Έχει κατακτήσει με το σπαθί του το επόμενο σκαλί της εξέλιξης των ειδών. Το μοναδικό είδος που στο μπότομ λάιν του έχει κι άλλο μπότομ λάιν: Μια σταγόνα ηδονής δικής μου αξίζει όσο ένας ωκεανός δακρύων του άλλου (Ντε Σαντ) ή ακόμα παραπέρα, Ή Τονπέρν'ς ή Τουμπαίρν'ς (εμού του ιδίου, αν και σίγουρα έχει διατυπωθεί τόσο εύγλωττα και από άλλους).

Να θυμίσω μερικές στιγμές μεγαλείου από το πρόσφατο παρελθόν μας:

1986: Ατύχημα στον πυρηνικό αντιδραστήρα στο Chernobyl της Ουκρανίας. Θυμάστε τον πανικό στα supermarket; Αγόραζαν γάλα σε σκόνη με τις δωδεκάδες, μακαρόνια, κονσέρβες, τα πάντα. Λες και δεν είχαμε πυρηνικό ατύχημα, αλλά πυρηνικό πόλεμο.

2009: Να θυμίσω τι έγινε το καλοκαίρι που πέρασε με τον νέο ιό της γρίπης, τα Tamiflu και τα εμβόλια για τον πνευμονιοκόκο που έσπευσαν όλοι οι υγιείς να αγοράσουν από τα φαρμακεία, δημιουργώντας ελλείψεις για όλους όσοι το είχαν πραγματική ανάγκη; Να το θυμίσω;

Βλέπετε σε κάθε κοινωνία παρατηρείται ροπή για μηδενισμό της κοινωνικής συνείδησης όταν υπάρχουν ελλείψεις σε πόρους που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει η κοινωνική ζωή. Και επειδή εδώ στη μικρή γωνιά του πλανήτη δεν έχουμε δα και την πιο φοβερή και τρομερή κοινωνική συνείδηση, με την παραμικρή ψιχάλα δημιουργούμε φαινόμενα που για να τα έχουν πρέπει να τους χτυπήσει τουλάχιστον τυφώνας τύπου "Κατρίνα".

Θ.Κ.